derrancar

Galego

• Pronuncia: [deraŋˈkaɾ] (AFI)

Verbo transitivo

derrancar

1. Saír un óso do seu sitio.
   • Sinónimos: desconxuntar, desartellar, desarticular, descompoñer, descompor, desensortellar, desortellar, dislocar, esnogar, luxar.
   • Antónimos: compoñer, compor.
2. Facer saír algo do seu sitio de onde está fixado, como unha porta ou ventá.

Traducións

Saír un óso

Alemán: verrenken (de) Castelán: descoyuntar (es) Catalán: desconjuntar (ca) Chinés: 对扰乱 (zh) Francés: disloquer (fr), délocaliser (fr) Inglés: dislocate (en) Italiano: slogare (it) Portugués: desconjuntar (pt)

Conxugación

Verbo semirregular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	derrancar
Xerundio	derrancando
Participio	derrancado, derrancada, derrancados, derrancadas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	derranco	derrancas	derranca	derrancamos	derrancades	derrancan
	Copretérito	derrancaba	derrancabas	derrancaba	derrancabamos	derrancabades	derrancaban
	Pretérito	derranquei	derrancaches	derrancou	derrancamos	derrancastes	derrancaron
	Antepretérito	derrancara	derrancaras	derrancara	derrancaramos	derrancarades	derrancaran
	Futuro	derrancarei	derrancarás	derrancará	derrancaremos	derrancaredes	derrancarán
	Pospretérito	derrancaría	derrancarías	derrancaría	derrancariamos	derrancariades	derrancarían
Modo Subxuntivo	Presente	derranque	derranques	derranque	derranquemos	derranquedes	derranquen
	Pretérito	derrancase	derrancases	derrancase	derrancásemos	derrancásedes	derrancasen
	Futuro	derrancar	derrancares	derrancar	derrancarmos	derrancardes	derrancaren
Modo Imperativo	Afirmativo		derranca	derranque1	derranquemos	derrancade	derranquen1
	Negativo		derranques	derranque1	derranquemos	derranquedes	derranquen1
Infinitivo conxugado		derrancar	derrancares	derrancar	derrancarmos	derrancardes	derrancaren

1 Vostede(s)