diaconisa

Galego

Icona dunha diaconisa ortodoxa

• Etimoloxía: do latín eclesiástico diaconissam, e este do grego antigo διάκονος diákonos, 'servidor', 'servinte'.

• Pronuncia: /di.a.ko.'ni.sa̯/ (AFI)

Substantivo feminino

diaconisa
(sg: diaconisa; pl: diaconisas)

1. (Relixión) Virxe ou viúva encargada oficialmente dun servizo análogo ao do diácono nos primeiros séculos da Igrexa católica.

Termos relacionados

• diácono

Traducións

• Francés: diaconesse ^(fr)
• Alemán: Diakonisse ^(de), Diakonissin ^(de)
• Inglés: deaconess ^(en)
• Catalán: diaconessa ^(ca)
• Castelán: diaconisa ^(es)
• Finés: diakonissa ^(fi)
• Grego: διακόνισσα ^(el), διακονιάρισσα ^(el)
• Grego antigo: διακόνισσα ^(grc)
• Italiano: diaconessa ^(it)
• Neerlandés: diacones ^(nl)
• Bokmål: diakonisse ^(nb)
• Noruegués nynorsk: diakonisse ⁽ⁿⁿ⁾
• Polaco: diakonisa ^(pl)
• Portugués: diaconisa ^(pt)
• Ruso: дьяконица ^(ru)
• Sueco: diakonissa ^(sv)

Referencias

• Definicións no Dicionario da Real Academia Galega para diaconisa.

• «diaconisa» no DIGALEGO, Ir Indo.