manchar

Galego

manchar¹

• Etimoloxía: do latín maculāre.

• Pronuncia: [manˈt͡ʃaɾ] (AFI)

Verbo transitivo e pronominal

manchar

1. Encher de sucidade, de manchas.
   • Sinónimos: barnar, ensuciar, lixar, luxar, zafar.
2. (Figurado) Prexudicar [a boa sona de alguén].
   • Sinónimos: ensuciar, lixar, luxar, macelar, macular.
   • Termos relacionados: deshonrar.

Traducións

Encher de sucidade

Castelán: manchar (es), ensuciar (es) Francés: tacher (fr) Inglés: soil (en), stain (en) Italiano: macchiare (it), sporcare (it) Portugués: manchar (pt)

Prexudicar

Castelán: manchar (es), mancillar (es). Portugués: manchar (pt)

manchar²

• Pronuncia: [manˈt͡ʃaɾ] (AFI)

Verbo transitivo

manchar

1. Poñerlle un mango a algo.
   • Sinónimos: mangar.
   • Antónimos: desmangar.

Conxugación

Verbo regular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	manchar
Xerundio	manchando
Participio	manchado, manchada, manchados, manchadas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	mancho	manchas	mancha	manchamos	manchades	manchan
	Copretérito	manchaba	manchabas	manchaba	manchabamos	manchabades	manchaban
	Pretérito	manchei	manchaches	manchou	manchamos	manchastes	mancharon
	Antepretérito	manchara	mancharas	manchara	mancharamos	mancharades	mancharan
	Futuro	mancharei	mancharás	manchará	mancharemos	mancharedes	mancharán
	Pospretérito	mancharía	mancharías	mancharía	manchariamos	manchariades	mancharían
Modo Subxuntivo	Presente	manche	manches	manche	manchemos	manchedes	manchen
	Pretérito	manchase	manchases	manchase	manchásemos	manchásedes	manchasen
	Futuro	manchar	manchares	manchar	mancharmos	manchardes	mancharen
Modo Imperativo	Afirmativo		mancha	manche1	manchemos	manchade	manchen1
	Negativo		manches	manche1	manchemos	manchedes	manchen1
Infinitivo conxugado		manchar	manchares	manchar	mancharmos	manchardes	mancharen

1 Vostede(s)