común

Galego

• Etimoloxía: do latín commūnis.

• Pronuncia: /koˈmuŋ/ (AFI)

Adxectivo

común (sg: común; pl: comúns)

1. Que se aplica ou se refire a todas as persoas ou cousas, ou á maioría delas, ou que é posuído por elas.
   • Exemplo: A humanidade ten certas características comúns.
     
     
2. Que se dá de modo xeral, que sucede case sempre.
   • Exemplo: É moi común entre a xente desa aldea que teña polo menos unha vaca.
     
     
3. Que non é especial ou distinguido.
   • Exemplo: Lugar común. Xente común.
     
     
4. Que, sen ser privado de ninguén, é compartido ou aproveitado por varias persoas á vez ou por unha comunidade.
   • Exemplo: Despois do incendio, os veciños plantaron carballos no monte común.
     
     
   • Exemplo: Pastos comúns.
     
     
5. Que é corrente e admitido por todos ou pola maior parte.
   • Exemplo: Opinión común.
     
     
6. Que é frecuente e moi sabido.
   • Exemplo: É moi común almorzar antes de ir ao traballo.
     
     

Substantivo masculino

común (sg: común; pl: comúns)

1. Terreo, monte ou ben de aproveitamento compartido por unha comunidade.
   • Exemplo: O lume asolou o común.
     
     
2. Comunidade, xeneralidade ou conxunto maioritario das persoas.
   • Exemplo: O común das xentes prefería unha solución pacífica.
     
     

Termos relacionados

• ano común
• bens comúns
• bens de aproveitamento común
• Cámara dos Comúns
• común de tres
• común denominador
• común divisor
• condominio en man común
• delito común
• dereito común
• en común
• era común
• fosa común
• lugar común
• macela común
• máximo común divisor
• montes en man común
• nome común
• o común das xentes
• polo común
• posición común
• prego común
• musgaño común
• sal común
• sentido común
• ter algo en común
• trigo común (Triticum aestivum)
• voz común
• xunca común

Referencias

• Definicións no Dicionario da Real Academia Galega para común.