aborrallar
Aparencia
Galego
Etimoloxía: de borralla.
Pronuncia: /aβoraˈʎaɾ/ (AFI)
aborrallar transitivo e pronominal
- Queimar un monte ou campo coa maleza para fertilizalo coa cinza.
- Queimar un monte para facer despois a sementeira.
- Manchar de cinza.
- Mancharse con cinza.
- Cubrirse o ceo de nubes delgadas e escuras.
Sinónimos
- 1 e 2: aborreirar, atolar, borrear.
- 3: emborrallar.
- 4: emborrallarse.
Conxugación
Verbo regular da 1ª conxugación
| Infinitivo | aborrallar |
| Xerundio | aborrallando |
| Participio | aborrallado, aborrallada, aborrallados, aborralladas |
| 1 Vostede(s) |