translucir

Galego

• Etimoloxía: do latín translucēre, composto de trāns e lūceō ("lucir").

• Pronuncia: [tɾans.luˈθiɾ] (AFI)

Verbo transitivo

translucir

1. Deixar pasar un material a luz mais non ben a imaxe.
2. (Figurado) Mostrar, aparentar algo.

Termos relacionados

• translucidez
• translúcido

Traducións

• Castelán: translucir, traslucir ^(es)
• Inglés: reveal ^(en), show ^(en)
• Portugués: transluzir ^(pt)

Conxugación

Verbo semirregular da 3ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	translucir
Xerundio	translucindo
Participio	translucido, translucida, translucidos, translucidas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	transluzo	transloces	transloce	translucimos	translucides	translocen
	Copretérito	translucía	translucías	translucía	transluciamos	transluciades	translucían
	Pretérito	translucín	transluciches	transluciu	translucimos	translucistes	transluciron
	Antepretérito	translucira	transluciras	translucira	transluciramos	translucirades	transluciran
	Futuro	translucirei	translucirás	translucirá	transluciremos	transluciredes	translucirán
	Pospretérito	transluciría	translucirías	transluciría	transluciriamos	transluciriades	translucirían
Modo Subxuntivo	Presente	transluza	transluzas	transluza	transluzamos	transluzades	transluzan
	Pretérito	translucise	translucises	translucise	translucísemos	translucísedes	translucisen
	Futuro	translucir	translucires	translucir	translucirmos	translucirdes	transluciren
Modo Imperativo	Afirmativo		transluce	transluza1		translucide	transluzan1
	Negativo		transluzas	transluza1		transluzades	transluzan1
Infinitivo conxugado		translucir	translucires	translucir	translucirmos	translucirdes	transluciren

1 Vostede(s)

Castelán

• Etimoloxía: do latín translucēre, composto de trāns e lūceō ("lucir").

• Pronuncia: [tɾans.luˈsiɾ], [tɾans.luˈθiɾ] (AFI)

Verbo transitivo e pronominal

translucir

1. Translucir.

Variantes

• traslucir