ornear

Galego

• Pronuncia: [ɔɾ.neˈaɾ] (AFI)

Verbo intransitivo

ornear

1. Soltar voces o burro.
   • Exemplo: : Quen con burros anda pola mañán ornea.
     
     
2. Bruar a vaca ou o boi.

Conxugación

Verbo regular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	ornear
Xerundio	orneando
Participio	orneado, orneada, orneados, orneadas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	orneo	orneas	ornea	orneamos	orneades	ornean
	Copretérito	orneaba	orneabas	orneaba	orneabamos	orneabades	orneaban
	Pretérito	orneei	orneaches	orneou	orneamos	orneastes	ornearon
	Antepretérito	orneara	ornearas	orneara	ornearamos	ornearades	ornearan
	Futuro	ornearei	ornearás	orneará	ornearemos	ornearedes	ornearán
	Pospretérito	ornearía	ornearías	ornearía	orneariamos	orneariades	ornearían
Modo Subxuntivo	Presente	ornee	ornees	ornee	orneemos	orneedes	orneen
	Pretérito	ornease	orneases	ornease	orneásemos	orneásedes	orneasen
	Futuro	ornear	orneares	ornear	ornearmos	orneardes	ornearen
Modo Imperativo	Afirmativo		ornea	ornee1	orneemos	orneade	orneen1
	Negativo		ornees	ornee1	orneemos	orneedes	orneen1
Infinitivo conxugado		ornear	orneares	ornear	ornearmos	orneardes	ornearen

1 Vostede(s)

Traducións

• Alemán: iahen (1); brüllen (2)
• Castelán: rebuznar (1); mugir (2)
• Francés: braire (1); mugir (2), meugler (2)
• Inglés: to bray (1); to moo (2), to bellow (2)
• Italiano: ragliare (1); muggire (2)
• Portugués: zurrar (1); mugir (2)