gau
Galego
Substantivo masculino
gau
- (Historia) Termo alemán usado ao longo de diferentes momentos da historia para referirse as rexións administrativas do país, na Idade Media e logo na época nazi, gobernada por un gauleiter.
Referencias
- «gau» no DIGALEGO, Ir Indo.
Vasco
Etimoloxía: de orixe incerta.
Substantivo
gau
Declinación
| Declinación de gau (inanimado, rematado en vogal) | |||
|---|---|---|---|
| indefinido | singular | plural | |
| absolutivo | gau | gaua | gauak |
| ergativo | gauk | gauak | gauek |
| dativo | gauri | gauari | gauei |
| xenitivo | gauren | gauaren | gauen |
| comitativo | gaurekin | gauarekin | gauekin |
| causativo | gaurengatik | gauarengatik | gauengatik |
| benefactivo | gaurentzat | gauarentzat | gauentzat |
| instrumental | gauez | gauaz | gauez |
| inesivo | gautan | gauean | gauetan |
| locativo | gautako | gaueko | gauetako |
| adlativo | gautara | gauera | gauetara |
| adlativo terminal |
gautaraino | gaueraino | gauetaraino |
| adlativo de aproximación |
gautarantz | gauerantz | gauetarantz |
| adlativo destinativo |
gautarako | gauerako | gauetarako |
| ablativo | gautatik | gauetik | gauetatik |
| partitivo | gaurik | — | — |
| prolativo | gautzat | — | — |