enfurruñar

Galego

• Pronuncia: /eɱfuruˈɲaɾ/ (AFI)

Verbo transitivo

enfurruñar

1. Enfadar a alguén.

Verbo pronominal

enfurruñarse

1. Enfadarse, poñerse de mal humor.

Antónimos

• desenfurruñar

Traducións

• Castelán: enfurruñar ^(es)

Conxugación

Verbo regular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	enfurruñar
Xerundio	enfurruñando
Participio	enfurruñado, enfurruñada, enfurruñados, enfurruñadas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	enfurruño	enfurruñas	enfurruña	enfurruñamos	enfurruñades	enfurruñan
	Copretérito	enfurruñaba	enfurruñabas	enfurruñaba	enfurruñabamos	enfurruñabades	enfurruñaban
	Pretérito	enfurruñei	enfurruñaches	enfurruñou	enfurruñamos	enfurruñastes	enfurruñaron
	Antepretérito	enfurruñara	enfurruñaras	enfurruñara	enfurruñaramos	enfurruñarades	enfurruñaran
	Futuro	enfurruñarei	enfurruñarás	enfurruñará	enfurruñaremos	enfurruñaredes	enfurruñarán
	Pospretérito	enfurruñaría	enfurruñarías	enfurruñaría	enfurruñariamos	enfurruñariades	enfurruñarían
Modo Subxuntivo	Presente	enfurruñe	enfurruñes	enfurruñe	enfurruñemos	enfurruñedes	enfurruñen
	Pretérito	enfurruñase	enfurruñases	enfurruñase	enfurruñásemos	enfurruñásedes	enfurruñasen
	Futuro	enfurruñar	enfurruñares	enfurruñar	enfurruñarmos	enfurruñardes	enfurruñaren
Modo Imperativo	Afirmativo		enfurruña	enfurruñe1	enfurruñemos	enfurruñade	enfurruñen1
	Negativo		enfurruñes	enfurruñe1	enfurruñemos	enfurruñedes	enfurruñen1
Infinitivo conxugado		enfurruñar	enfurruñares	enfurruñar	enfurruñarmos	enfurruñardes	enfurruñaren

1 Vostede(s)