desenmudecer

Galego

• Etimoloxía: da contracción do prefixo «des-» e «enmudecer».

• Pronuncia: /deseŋmuðeˈθeɾ/ (AFI)

Verbo intransitivo

desenmudecer

1. Recuperar a fala alguén que tiña un impedimento natural para falar.
2. (Figurado) Deixar alguén de estar calado.

Traducións

• Castelán: desenmudecer ^(es).
• Portugués: desemudecer ^(pt)

Conxugación

Verbo semirregular da 2ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	desenmudecer
Xerundio	desenmudecendo
Participio	desenmudecido, desenmudecida, desenmudecidos, desenmudecidas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	desenmudezo	desenmudeces	desenmudece	desenmudecemos	desenmudecedes	desenmudecen
	Copretérito	desenmudecía	desenmudecías	desenmudecía	desenmudeciamos	desenmudeciades	desenmudecían
	Pretérito	desenmudecín	desenmudeciches	desenmudeceu	desenmudecemos	desenmudecestes	desenmudeceron
	Antepretérito	desenmudecera	desenmudeceras	desenmudecera	desenmudeceramos	desenmudecerades	desenmudeceran
	Futuro	desenmudecerei	desenmudecerás	desenmudecerá	desenmudeceremos	desenmudeceredes	desenmudecerán
	Pospretérito	desenmudecería	desenmudecerías	desenmudecería	desenmudeceriamos	desenmudeceriades	desenmudecerían
Modo Subxuntivo	Presente	desenmudeza	desenmudezas	desenmudeza	desenmudezamos	desenmudezades	desenmudezan
	Pretérito	desenmudecese	desenmudeceses	desenmudecese	desenmudecésemos	desenmudecésedes	desenmudecesen
	Futuro	desenmudecer	desenmudeceres	desenmudecer	desenmudecermos	desenmudecerdes	desenmudeceren
Modo Imperativo	Afirmativo		desenmudece	desenmudeza1	desenmudezamos	desenmudecede	desenmudezan1
	Negativo		desenmudezas	desenmudeza1	desenmudezamos	desenmudezades	desenmudezan1
Infinitivo conxugado		desenmudecer	desenmudeceres	desenmudecer	desenmudecermos	desenmudecerdes	desenmudeceren

1 Vostede(s)

Castelán

• Etimoloxía: de enmudecer e o prefixo des-.

Verbo intransitivo

desenmudecer

1. Desenmudecer.