avergoñar

Galego

• Etimoloxía: de vergoña, o prefixo a- e o sufixo -ar.

• Pronuncia: /aβeɾɣoˈɲaɾ/ (AFI)

Verbo transitivo

avergoñar

1. Causar ou producir vergoña.

Verbo pronominal

avergoñarse

1. Sentir vergoña.

Variantes

• avergonzar

Traducións

• Castelán: avergonzar ^(es)
• Catalán: avergonyir ^(ca)
• Francés: faire honte ^(fr)
• Inglés: shame ^(en), ashame ^(en)
• Portugués: envergonhar ^(pt)

Conxugación

Verbo regular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	avergoñar
Xerundio	avergoñando
Participio	avergoñado, avergoñada, avergoñados, avergoñadas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	avergoño	avergoñas	avergoña	avergoñamos	avergoñades	avergoñan
	Copretérito	avergoñaba	avergoñabas	avergoñaba	avergoñabamos	avergoñabades	avergoñaban
	Pretérito	avergoñei	avergoñaches	avergoñou	avergoñamos	avergoñastes	avergoñaron
	Antepretérito	avergoñara	avergoñaras	avergoñara	avergoñaramos	avergoñarades	avergoñaran
	Futuro	avergoñarei	avergoñarás	avergoñará	avergoñaremos	avergoñaredes	avergoñarán
	Pospretérito	avergoñaría	avergoñarías	avergoñaría	avergoñariamos	avergoñariades	avergoñarían
Modo Subxuntivo	Presente	avergoñe	avergoñes	avergoñe	avergoñemos	avergoñedes	avergoñen
	Pretérito	avergoñase	avergoñases	avergoñase	avergoñásemos	avergoñásedes	avergoñasen
	Futuro	avergoñar	avergoñares	avergoñar	avergoñarmos	avergoñardes	avergoñaren
Modo Imperativo	Afirmativo		avergoña	avergoñe1	avergoñemos	avergoñade	avergoñen1
	Negativo		avergoñes	avergoñe1	avergoñemos	avergoñedes	avergoñen1
Infinitivo conxugado		avergoñar	avergoñares	avergoñar	avergoñarmos	avergoñardes	avergoñaren

1 Vostede(s)