Saltar ao contido

infante

do Galizionario, dicionario galego na Internet.

Galego

Vexa na Galipedia o artigo acerca de «infante».
Unha infante
  • Pronuncia: /iŋ.'faŋ.te̯/ (AFI)

Substantivo

infante
(ms: infante; mpl: infantes; fs: infanta; fpl: infantas)

  1. Neno ou nena de curta idade.
  2. Fillo oun filla lexítimos do rei de España ou Portugal non herdeiros directos do trono.
  3. Fillo oun filla lexítimos do Príncipe de Asturias.
  4. (Exército) Soldado ou soldada que serve a .

Termos relacionados

coroa de infante


Castelán

  • Pronuncia: [iɱˈfan̪t̪e] (AFI)

Substantivo

infante
(ms: infante; mpl: infantes; fs: infanta; fpl: infantas)

  1. Infante1-4.
    Exemplo: Ambos infantes fueron reportados como desaparecidos. – Ambos infantes foron reportados como desaparecidos.

    Exemplo: «Sin embargo, las señoras de España enloquecieron con el brebaje y finalmente Luis XIV, casado con una infanta española, lo introdujo en la corte de Versalles».
    Porén, as señoras de España tolearon co brebaxe e finalmente Luís XIV, casado cunha infanta española, introduciuno na corte de Versalles. (Fuentes, Carlos, El espejo enterrado, p. 216, ed. Fondo de Cultura Económica, México, 1992)

Sinónimos

Antónimos

Termos relacionados


Francés

  • Pronuncia: /ɛ̃.fɑ̃t/ (AFI)

Substantivo feminino

infante
(sg: infante; pl: infantes)

  1. Infanta.


Italiano

  • Pronuncia: /inˈfan.te/ (AFI)

Adxectivo

infante

  1. Infantil.

Substantivo masculino

infante

  1. Infante.


Portugués

  • Pronuncia: [ĩˈfɐ̃.t͡ʃi] (Brasil); [ĩˈfɐ̃.tɨ] (Portugal) (AFI)

Adxectivo

{ infante (sg: infante; pl: infantes)

  1. Infantil.

Substantivo

infante
(sg: infante; pl: infantes)

  1. Infante1-4.