ensanguentar

Galego

• Etimoloxía: de sangue.

• Pronuncia: /ensaŋɡenˈtaɾ/ ou /ensaŋɡɛnˈtaɾ/ (AFI)

Verbo transitivo

ensanguentar

1. Manchar de sangue.
2. Provocar sufrimento cun derramamento de sangue.

Verbo pronominal

ensanguentarse

1. Mancharse de sangue.

Traducións

• Castelán: ensangrentar ^(es).
• Francés: ensanglanter ^(fr).
• Inglés: bloody ^(en)
• Italiano: insanguinare ^(it)
• Portugués: ensanguentar ^(pt).
• Sueco: blodbefläcka ^(sv).

Conxugación

Verbo regular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	ensanguentar
Xerundio	ensanguentando
Participio	ensanguentado, ensanguentada, ensanguentados, ensanguentadas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	ensanguento	ensanguentas	ensanguenta	ensanguentamos	ensanguentades	ensanguentan
	Copretérito	ensanguentaba	ensanguentabas	ensanguentaba	ensanguentabamos	ensanguentabades	ensanguentaban
	Pretérito	ensanguentei	ensanguentaches	ensanguentou	ensanguentamos	ensanguentastes	ensanguentaron
	Antepretérito	ensanguentara	ensanguentaras	ensanguentara	ensanguentaramos	ensanguentarades	ensanguentaran
	Futuro	ensanguentarei	ensanguentarás	ensanguentará	ensanguentaremos	ensanguentaredes	ensanguentarán
	Pospretérito	ensanguentaría	ensanguentarías	ensanguentaría	ensanguentariamos	ensanguentariades	ensanguentarían
Modo Subxuntivo	Presente	ensanguente	ensanguentes	ensanguente	ensanguentemos	ensanguentedes	ensanguenten
	Pretérito	ensanguentase	ensanguentases	ensanguentase	ensanguentásemos	ensanguentásedes	ensanguentasen
	Futuro	ensanguentar	ensanguentares	ensanguentar	ensanguentarmos	ensanguentardes	ensanguentaren
Modo Imperativo	Afirmativo		ensanguenta	ensanguente1	ensanguentemos	ensanguentade	ensanguenten1
	Negativo		ensanguentes	ensanguente1	ensanguentemos	ensanguentedes	ensanguenten1
Infinitivo conxugado		ensanguentar	ensanguentares	ensanguentar	ensanguentarmos	ensanguentardes	ensanguentaren

1 Vostede(s)

Portugués

Verbo

ensanguentar

1. Ensanguentar.