desanubrar

Galego

• Etimoloxía: de anubrar e o prefixo des-.

• Pronuncia: /desanuˈβɾaɾ/ (AFI)

Verbo intransitivo

desanubrar

1. Quedar o ceo sen nubes.
   • Antónimos: anubrar.

Traducións

• Castelán: desanublar ^(es).
• Portugués: desanuviar ^(pt)

Conxugación

Verbo regular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	desanubrar
Xerundio	desanubrando
Participio	desanubrado, desanubrada, desanubrados, desanubradas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	desanubro	desanubras	desanubra	desanubramos	desanubrades	desanubran
	Copretérito	desanubraba	desanubrabas	desanubraba	desanubrabamos	desanubrabades	desanubraban
	Pretérito	desanubrei	desanubraches	desanubrou	desanubramos	desanubrastes	desanubraron
	Antepretérito	desanubrara	desanubraras	desanubrara	desanubraramos	desanubrarades	desanubraran
	Futuro	desanubrarei	desanubrarás	desanubrará	desanubraremos	desanubraredes	desanubrarán
	Pospretérito	desanubraría	desanubrarías	desanubraría	desanubrariamos	desanubrariades	desanubrarían
Modo Subxuntivo	Presente	desanubre	desanubres	desanubre	desanubremos	desanubredes	desanubren
	Pretérito	desanubrase	desanubrases	desanubrase	desanubrásemos	desanubrásedes	desanubrasen
	Futuro	desanubrar	desanubrares	desanubrar	desanubrarmos	desanubrardes	desanubraren
Modo Imperativo	Afirmativo		desanubra	desanubre1	desanubremos	desanubrade	desanubren1
	Negativo		desanubres	desanubre1	desanubremos	desanubredes	desanubren1
Infinitivo conxugado		desanubrar	desanubrares	desanubrar	desanubrarmos	desanubrardes	desanubraren

1 Vostede(s)