conxuntar

Galego

• Etimoloxía: do latín coniunctāre.

• Pronuncia: [konʃunˈtaɾ] (AFI)

Verbo transitivo

conxuntar

1. Facer que varios elementos creen un conxunto harmonioso e ben proporcionado.
   • Sinónimos: axuntar, unir, xuntar.

Traducións

• Castelán: conjuntar ^(es)
• Catalán: conjuntar ^(ca)
• Inglés: join ^(en), bring together ^(en)
• Portugués: conjuntar ^(pt)

Conxugación

Verbo regular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	conxuntar
Xerundio	conxuntando
Participio	conxuntado, conxuntada, conxuntados, conxuntadas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	conxunto	conxuntas	conxunta	conxuntamos	conxuntades	conxuntan
	Copretérito	conxuntaba	conxuntabas	conxuntaba	conxuntabamos	conxuntabades	conxuntaban
	Pretérito	conxuntei	conxuntaches	conxuntou	conxuntamos	conxuntastes	conxuntaron
	Antepretérito	conxuntara	conxuntaras	conxuntara	conxuntaramos	conxuntarades	conxuntaran
	Futuro	conxuntarei	conxuntarás	conxuntará	conxuntaremos	conxuntaredes	conxuntarán
	Pospretérito	conxuntaría	conxuntarías	conxuntaría	conxuntariamos	conxuntariades	conxuntarían
Modo Subxuntivo	Presente	conxunte	conxuntes	conxunte	conxuntemos	conxuntedes	conxunten
	Pretérito	conxuntase	conxuntases	conxuntase	conxuntásemos	conxuntásedes	conxuntasen
	Futuro	conxuntar	conxuntares	conxuntar	conxuntarmos	conxuntardes	conxuntaren
Modo Imperativo	Afirmativo		conxunta	conxunte1	conxuntemos	conxuntade	conxunten1
	Negativo		conxuntes	conxunte1	conxuntemos	conxuntedes	conxunten1
Infinitivo conxugado		conxuntar	conxuntares	conxuntar	conxuntarmos	conxuntardes	conxuntaren

1 Vostede(s)