carallo

Galego

• Etimoloxía: do latín caraculus, 'pau pequeno'.

• Pronuncia: /ka.ˈɾa.ʎo̯/ (AFI)

Substantivo masculino

carallo
(sg: carallo; pl: carallos)

1. (Vulgar) Pene.
2. (Zooloxía) Un dos nomes cos que designa o equinodermo Holoturia forskali, máis coñecido como carallo de mar ou carallote.

Termos relacionados

• caralla
• carallán
• caralleta
• carallo de mar
• carallo de rei
• carallote

Traducións

• Alemán: Schwanz ^(de)
• Castelán: carajo ^(es)
• Catalán: carall ^(ca)
• Francés: bite ^(fr), queue ^(fr)
• Italiano: cazzo ^(it)
• Portugués: caralho ^(pt)

Interxección

carallo!

1. Definición impropia: (Vulgar) Emprégase na fala popular para manifestar sorpresa, dor, etc.

Traducións

• Castelán: carajo ^(es)
• Portugués: caralho ^(pt)