canterlar

Galego

• Etimoloxía: de canterla.

• Pronuncia: /kantɛɾˈlaɾ/ (AFI)

Verbo transitivo

canterlar

1. Pórlle unha canterla a unha roda, do carro, no canto dela para protexela, ou a unha zoca, nas regañas, para amañala.

Conxugación

Verbo regular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	canterlar
Xerundio	canterlando
Participio	canterlado, canterlada, canterlados, canterladas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	canterlo	canterlas	canterla	canterlamos	canterlades	canterlan
	Copretérito	canterlaba	canterlabas	canterlaba	canterlabamos	canterlabades	canterlaban
	Pretérito	canterlei	canterlaches	canterlou	canterlamos	canterlastes	canterlaron
	Antepretérito	canterlara	canterlaras	canterlara	canterlaramos	canterlarades	canterlaran
	Futuro	canterlarei	canterlarás	canterlará	canterlaremos	canterlaredes	canterlarán
	Pospretérito	canterlaría	canterlarías	canterlaría	canterlariamos	canterlariades	canterlarían
Modo Subxuntivo	Presente	canterle	canterles	canterle	canterlemos	canterledes	canterlen
	Pretérito	canterlase	canterlases	canterlase	canterlásemos	canterlásedes	canterlasen
	Futuro	canterlar	canterlares	canterlar	canterlarmos	canterlardes	canterlaren
Modo Imperativo	Afirmativo		canterla	canterle1	canterlemos	canterlade	canterlen1
	Negativo		canterles	canterle1	canterlemos	canterledes	canterlen1
Infinitivo conxugado		canterlar	canterlares	canterlar	canterlarmos	canterlardes	canterlaren

1 Vostede(s)