arborecer

Galego

• Etimoloxía: do latín arborescĕre.

• Pronuncia: /aɾβoɾeˈθeɾ/ (AFI)

Verbo intransitivo

arborecer

1. Facerse con características de árbore unha planta.

Traducións

• Castelán: arborecer ^(es).
• Inglés: arboresce ^(en)
• Portugués: arborescer ^(pt)

Conxugación

Verbo semirregular da 2ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	arborecer
Xerundio	arborecendo
Participio	arborecido, arborecida, arborecidos, arborecidas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	arborezo	arboreces	arborece	arborecemos	arborecedes	arborecen
	Copretérito	arborecía	arborecías	arborecía	arboreciamos	arboreciades	arborecían
	Pretérito	arborecín	arboreciches	arboreceu	arborecemos	arborecestes	arboreceron
	Antepretérito	arborecera	arboreceras	arborecera	arboreceramos	arborecerades	arboreceran
	Futuro	arborecerei	arborecerás	arborecerá	arboreceremos	arboreceredes	arborecerán
	Pospretérito	arborecería	arborecerías	arborecería	arboreceriamos	arboreceriades	arborecerían
Modo Subxuntivo	Presente	arboreza	arborezas	arboreza	arborezamos	arborezades	arborezan
	Pretérito	arborecese	arboreceses	arborecese	arborecésemos	arborecésedes	arborecesen
	Futuro	arborecer	arboreceres	arborecer	arborecermos	arborecerdes	arboreceren
Modo Imperativo	Afirmativo		arborece	arboreza1	arborezamos	arborecede	arborezan1
	Negativo		arborezas	arboreza1	arborezamos	arborezades	arborezan1
Infinitivo conxugado		arborecer	arboreceres	arborecer	arborecermos	arborecerdes	arboreceren

1 Vostede(s)

Castelán

• Etimoloxía: do latín arborescĕre.

Verbo intransitivo

arborecer

1. Arborecer.