apalabrar

Galego

• Etimoloxía: de palabra máis o prefixo a-.

• Pronuncia: [ apalaˈβɾaɾ ] (AFI)

Verbo transitivo

apalabrar

1. Facer verbalmente algún tipo de trato sobre algunha cousa.

Verbo pronominal

apalabrarse

1. Comprometerse pola palabra dada.

Conxugación

Verbo regular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	apalabrar
Xerundio	apalabrando
Participio	apalabrado, apalabrada, apalabrados, apalabradas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	apalabro	apalabras	apalabra	apalabramos	apalabrades	apalabran
	Copretérito	apalabraba	apalabrabas	apalabraba	apalabrabamos	apalabrabades	apalabraban
	Pretérito	apalabrei	apalabraches	apalabrou	apalabramos	apalabrastes	apalabraron
	Antepretérito	apalabrara	apalabraras	apalabrara	apalabraramos	apalabrarades	apalabraran
	Futuro	apalabrarei	apalabrarás	apalabrará	apalabraremos	apalabraredes	apalabrarán
	Pospretérito	apalabraría	apalabrarías	apalabraría	apalabrariamos	apalabrariades	apalabrarían
Modo Subxuntivo	Presente	apalabre	apalabres	apalabre	apalabremos	apalabredes	apalabren
	Pretérito	apalabrase	apalabrases	apalabrase	apalabrásemos	apalabrásedes	apalabrasen
	Futuro	apalabrar	apalabrares	apalabrar	apalabrarmos	apalabrardes	apalabraren
Modo Imperativo	Afirmativo		apalabra	apalabre1	apalabremos	apalabrade	apalabren1
	Negativo		apalabres	apalabre1	apalabremos	apalabredes	apalabren1
Infinitivo conxugado		apalabrar	apalabrares	apalabrar	apalabrarmos	apalabrardes	apalabraren

1 Vostede(s)

Traducións

• Castelán: apalabrar ^(es).
• Francés: convenir ^(fr) verbalement ^(fr) de ^(fr)
• Portugués: apalavrar ^(pt).

Castelán

• Etimoloxía: de palabra máis o prefixo a-.

Verbo

apalabrar

1. Apalabrar.