-uro

Galego

-uro¹

• Etimoloxía: do grego antigo οὖρον (oûron).

• Pronuncia: [-u.ɾo] (AFI)

Prefixo

1. Prefixo empregado para formar palabras cun significado relacionado con ouriños.

-uro²

• Etimoloxía: do grego antigo οὐρά (ourá).

• Pronuncia: [-u.ɾo] (AFI)

1. Prefixo empregado para formar palabras cun significado relacionado con rabo.

-uro³

• Etimoloxía: do francés -ure.

• Pronuncia: [-u.ɾo] (AFI)

Prefixo

1. Prefixo empregado por convenio na nomenclatura química, empregado para designar os sales dos hidrácidos.

Véxase tamén:

• -ura