abella

Grafías semellantes:     Abellá

Galego

• Etimoloxía: do latín apicŭla, diminutivo de apis (abella).

Substantivo feminino

abella (sg: abella; pl: abellas)

1. (Zooloxía) Insecto himenóptero da familia dos ápidos, Apis mellifica, duns quince milímetros de lonxitude, que vive en enxames e produce mel e cera. Existen tres tipos diferentes anatómica e funcionalmente: a abella mestra, a abella obreira e o abáboro.

Abella mestra (a mancha amarela ponse para axudar ao apicultor á identificación da mestra ou raíña)

Termos compostos

• abella brava: abella macho, abáboro, abellón, abázcaro.
• abella carpinteira: abella que vive nos troncos secos ou podres.
• abella mestra: a raíña ou abella raíña, e que é a única abella femia fértil da colmea. Sinónimos: abella nai, abella raíña, raíña.
• abella nai: abella mestra.
• abella obreira: abella femia estéril, encargada da produción do mel e da cera.
• abella raíña: abella mestra.
• raíña: abella mestra.
• espazo abella

Termos relacionados

• abellar
• abellariza
• abelleira
• abelleiro
• alvariza
• apicultor
• apicultura
• colmea
• enxame
• mel
• trobo

Traducións

• Alemán: Biene ^(de).
• Castelán: abeja ^(es).
• Catalán: abella ^(ca).
• Esloveno: čebela ^(sl).
• Francés: abeille ^(fr).
• Manés: shellan ^(gv).
• Inglés: bee ^(en).
• Italiano: ape ^(it).
• Latín: apis ^(la).
• Portugués: abelha ^(pt).
• Ucraíno: бджола ^(uk).
• Vasco: erle ^(eu).

Véxase tamén

• Apéndice: Léxico da apicultura

Catalán

Substantivo

1. Abella.