obtemperar

Galego

• Etimoloxía: do latín obtemperare.

• Pronuncia: /ɔbtempeˈɾaɾ/ (AFI)

Verbo transitivo

obtemperar

1. Obedecer unha orde.

Traducións

• Castelán: obtemperar ^(es).
• Catalán: obtemperar ^(ca).
• Francés: obtempérer ^(fr).
• Portugués: obtemperar ^(pt).

Conxugación

Verbo regular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	obtemperar
Xerundio	obtemperando
Participio	obtemperado, obtemperada, obtemperados, obtemperadas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	obtempero	obtemperas	obtempera	obtemperamos	obtemperades	obtemperan
	Copretérito	obtemperaba	obtemperabas	obtemperaba	obtemperabamos	obtemperabades	obtemperaban
	Pretérito	obtemperei	obtemperaches	obtemperou	obtemperamos	obtemperastes	obtemperaron
	Antepretérito	obtemperara	obtemperaras	obtemperara	obtemperaramos	obtemperarades	obtemperaran
	Futuro	obtemperarei	obtemperarás	obtemperará	obtemperaremos	obtemperaredes	obtemperarán
	Pospretérito	obtemperaría	obtemperarías	obtemperaría	obtemperariamos	obtemperariades	obtemperarían
Modo Subxuntivo	Presente	obtempere	obtemperes	obtempere	obtemperemos	obtemperedes	obtemperen
	Pretérito	obtemperase	obtemperases	obtemperase	obtemperásemos	obtemperásedes	obtemperasen
	Futuro	obtemperar	obtemperares	obtemperar	obtemperarmos	obtemperardes	obtemperaren
Modo Imperativo	Afirmativo		obtempera	obtempere1	obtemperemos	obtemperade	obtemperen1
	Negativo		obtemperes	obtempere1	obtemperemos	obtemperedes	obtemperen1
Infinitivo conxugado		obtemperar	obtemperares	obtemperar	obtemperarmos	obtemperardes	obtemperaren

1 Vostede(s)