estupefacto

Galego

• Etimoloxía: do latín stupefactus.

• Pronuncia: /estupeˈfakto̝/ (AFI)

Adxectivo

estupefacto (ms: estupefacto; mpl: estupefactos; fs: estupefacta; fpl: estupefactas)

1. Que non pode reaccionar a causa dunha grande sorpresa, estrañeza ou asombro.

Termos relacionados

• estupefacción
• estupor

Traducións

• Castelán: estupefacto ^(es)
• Francés: stupéfait ^(fr)
• Inglés: stupefied ^(en)
• Portugués: estupefacto ^(pt)