desendemoñar

Galego

• Etimoloxía: de endemoñar máis o prefixo des-.

• Pronuncia: /desendemɔˈɲaɾ/ (AFI)

Verbo transitivo

desendemoñar

1. Sacar o demo do corpo de alguén.

Antónimos

• endemoñar

Conxugación

Verbo regular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	desendemoñar
Xerundio	desendemoñando
Participio	desendemoñado, desendemoñada, desendemoñados, desendemoñadas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	desendemoño	desendemoñas	desendemoña	desendemoñamos	desendemoñades	desendemoñan
	Copretérito	desendemoñaba	desendemoñabas	desendemoñaba	desendemoñabamos	desendemoñabades	desendemoñaban
	Pretérito	desendemoñei	desendemoñaches	desendemoñou	desendemoñamos	desendemoñastes	desendemoñaron
	Antepretérito	desendemoñara	desendemoñaras	desendemoñara	desendemoñaramos	desendemoñarades	desendemoñaran
	Futuro	desendemoñarei	desendemoñarás	desendemoñará	desendemoñaremos	desendemoñaredes	desendemoñarán
	Pospretérito	desendemoñaría	desendemoñarías	desendemoñaría	desendemoñariamos	desendemoñariades	desendemoñarían
Modo Subxuntivo	Presente	desendemoñe	desendemoñes	desendemoñe	desendemoñemos	desendemoñedes	desendemoñen
	Pretérito	desendemoñase	desendemoñases	desendemoñase	desendemoñásemos	desendemoñásedes	desendemoñasen
	Futuro	desendemoñar	desendemoñares	desendemoñar	desendemoñarmos	desendemoñardes	desendemoñaren
Modo Imperativo	Afirmativo		desendemoña	desendemoñe1	desendemoñemos	desendemoñade	desendemoñen1
	Negativo		desendemoñes	desendemoñe1	desendemoñemos	desendemoñedes	desendemoñen1
Infinitivo conxugado		desendemoñar	desendemoñares	desendemoñar	desendemoñarmos	desendemoñardes	desendemoñaren

1 Vostede(s)