corredor

Galego

• Etimoloxía: de correr.

• Pronuncia: /koreˈðoɾ/ (AFI)

Adxectivo

corredor (ms: corredor; mpl: corredores; fs: corredora; fpl: corredoras)

1. Que corre.
2. (Zooloxía) Dise do animal, especialmente ave, apto para correr, como a avestruz ou o kiwi.

Substantivo masculino

corredor (ms: corredor; mpl: corredores; fs: corredora; fpl: corredoras)

1. Persoa que corre nunha carreira.
2. Persoa que ten por oficio intermediar en operacións mercantís.
3. (Mariña) Parte lateral da cuberta dunha embarcación, que vai de proa a popa, pola que se pode transitar.
4. (Arquitectura) Espazo exterior dunha casa, abeirado pola cuberta e con varanda pola parte de fóra, que percorre a fachada principal.
5. (Arquitectura) Paso ou espazo máis ou menos estreito e longo que comunica as distintas partes dunha casa, ou as vivendas dun edificio ou partes doutras construccións.
   • Sinónimos: andadeiro.
6. (Xeografía) Franxa de territorio empregada ou cedido para certos usos, como de paso e acceso a outro sitio.
7. (Arqueoloxía) Paso estreito que leva á cámara ou anta megalítica.
8. (Ornitoloxía) Ave da familia dos glareólidos
9. (Historia) Pregoeiro público oficial dun municipio ou doutra administración que tiña como traballo comunicar ou difundir avisos e disposicións.

Termos relacionados

• corredor aéreo
• corredor de bolsa
• corredor de cambios
• corredor de comercio
• corredor de mercadorías
• corredor de lonxa
• corredor de seguros
• corredor intérprete de buques
• corredor de apostas
• corredor da morte
• corredor biolóxico
• corredor ferroviario

Traducións

Pasaxe estreita pola casa, ou nun edificio

Alemán: Korridor (de), Flur (de) Castelán: corredor (es), pasillo (es) Catalán: corredor (ca), passadís (ca) Francés: corridor (fr) Inglés: corridor (en), hallway (en) Italiano: corridore (it) Portugués: corredor (pt)

Referencias

• Definicións no Dicionario da Real Academia Galega para corredor.

• «corredor» no DIGALEGO, Ir Indo.