barruntar

Galego

• Etimoloxía: do latín promptare ("descubrir").

• Pronuncia: /barunˈtaɾ/ (AFI)

Verbo

barruntar

1. Sospeitar ou presentir [que algo está ocorrendo].

Traducións

• Castelán: barruntar ^(es)
• Portugués: barruntar ^(pt)

Conxugación

Verbo regular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	barruntar
Xerundio	barruntando
Participio	barruntado, barruntada, barruntados, barruntadas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	barrunto	barruntas	barrunta	barruntamos	barruntades	barruntan
	Copretérito	barruntaba	barruntabas	barruntaba	barruntabamos	barruntabades	barruntaban
	Pretérito	barruntei	barruntaches	barruntou	barruntamos	barruntastes	barruntaron
	Antepretérito	barruntara	barruntaras	barruntara	barruntaramos	barruntarades	barruntaran
	Futuro	barruntarei	barruntarás	barruntará	barruntaremos	barruntaredes	barruntarán
	Pospretérito	barruntaría	barruntarías	barruntaría	barruntariamos	barruntariades	barruntarían
Modo Subxuntivo	Presente	barrunte	barruntes	barrunte	barruntemos	barruntedes	barrunten
	Pretérito	barruntase	barruntases	barruntase	barruntásemos	barruntásedes	barruntasen
	Futuro	barruntar	barruntares	barruntar	barruntarmos	barruntardes	barruntaren
Modo Imperativo	Afirmativo		barrunta	barrunte1	barruntemos	barruntade	barrunten1
	Negativo		barruntes	barrunte1	barruntemos	barruntedes	barrunten1
Infinitivo conxugado		barruntar	barruntares	barruntar	barruntarmos	barruntardes	barruntaren

1 Vostede(s)