atordar

Galego

• Etimoloxía: de tordo.

• Pronuncia: /atoɾˈðaɾ/ (AFI)

Verbo transitivo

atordar

1. Confundir os sentidos ou o raciocinio dun animal ou persoa, deixándoo sen reacción normal ou causando reacción anormal.

Termos relacionados

• atordadamente
• atordado
• atordamento

Traducións

• Castelán: aturdir ^(es)
• Italiano: stordire ^(it)
• Portugués: aturdir ^(pt)

Conxugación

Verbo regular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	atordar
Xerundio	atordando
Participio	atordado, atordada, atordados, atordadas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	atordo	atordas	atorda	atordamos	atordades	atordan
	Copretérito	atordaba	atordabas	atordaba	atordabamos	atordabades	atordaban
	Pretérito	atordei	atordaches	atordou	atordamos	atordastes	atordaron
	Antepretérito	atordara	atordaras	atordara	atordaramos	atordarades	atordaran
	Futuro	atordarei	atordarás	atordará	atordaremos	atordaredes	atordarán
	Pospretérito	atordaría	atordarías	atordaría	atordariamos	atordariades	atordarían
Modo Subxuntivo	Presente	atorde	atordes	atorde	atordemos	atordedes	atorden
	Pretérito	atordase	atordases	atordase	atordásemos	atordásedes	atordasen
	Futuro	atordar	atordares	atordar	atordarmos	atordardes	atordaren
Modo Imperativo	Afirmativo		atorda	atorde1	atordemos	atordade	atorden1
	Negativo		atordes	atorde1	atordemos	atordedes	atorden1
Infinitivo conxugado		atordar	atordares	atordar	atordarmos	atordardes	atordaren

1 Vostede(s)