articular

Galego

• Etimoloxía: do latín tardío articulāris, derivado de articŭlus, 'xuntura'.

• Pronuncia: /aɾ.ti.ku.ˈlaɾ/ (AFI)

Verbo transitivo

articular

1. Unir dous ou máis pezas móbiles de xeito manteñan certo movemento.
2. Pronunciar as palabras con claridade.
3. Colocar os órganos da fonación en posición de emitir sons.
4. Producir os sons da fala.
5. Construír algo combinando adecuadamente seus elementos.
6. (Dereito) Propor medios de probas ou preguntas para os litigantes ou os testigos.
7. (Música) Producir sons coa voz ou con instrumentos.

Conxugación

Verbo regular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	articular
Xerundio	articulando
Participio	articulado, articulada, articulados, articuladas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	articulo	articulas	articula	articulamos	articulades	articulan
	Copretérito	articulaba	articulabas	articulaba	articulabamos	articulabades	articulaban
	Pretérito	articulei	articulaches	articulou	articulamos	articulastes	articularon
	Antepretérito	articulara	articularas	articulara	articularamos	articularades	articularan
	Futuro	articularei	articularás	articulará	articularemos	articularedes	articularán
	Pospretérito	articularía	articularías	articularía	articulariamos	articulariades	articularían
Modo Subxuntivo	Presente	articule	articules	articule	articulemos	articuledes	articulen
	Pretérito	articulase	articulases	articulase	articulásemos	articulásedes	articulasen
	Futuro	articular	articulares	articular	articularmos	articulardes	articularen
Modo Imperativo	Afirmativo		articula	articule1	articulemos	articulade	articulen1
	Negativo		articules	articule1	articulemos	articuledes	articulen1
Infinitivo conxugado		articular	articulares	articular	articularmos	articulardes	articularen

1 Vostede(s)

Traducións

• Castelán: articular ^(es).