Saltar ao contido

anublar

do Galizionario, dicionario galego na Internet.

Castelán

  • Etimoloxía: Atestado desde 1284. De añublar.
  • Pronuncia: [anuˈβ̞laɾ] (AFI)

Verbo transitivo

anublar

  1. Anubrar.
    • Exemplo: «¿Ese borrón denegrido, que anubla el cielo de vuestro rostro, no fue una bofetada con que, como a mal esclavo, me arrojaban de la casa de Dios, y vos por mí la recibiste en vuestra venerable mejilla?».
      «¿Aquel borrón escurecido, que anubra o ceo do teu rostro, non foi unha labazada coa que, como a un escravo ruín, me botaban da casa de Deus, e ti por min recibiches na túa meixela vulnerábel?» (Solís y Valenzuela, Pedro de. El desierto prodigioso y prodigio del desierto [circa 1650]. Editado por: Rubén Páez Patiño. Editorial: Instituto Caro y Cuervo. Bogotá, 1977)

  2. Escurecer, embaçar, amortecer.
    • Exemplo: «El adúltero, contra este deseo divino, echa en el matrimonio una mancha que le anubla la pureza, y una discordia que le convierte en infierno».
      «O adúltero, contra este desexo divino, bota no matrimonio unha mancha que lle escurece a pureza, e unha discordia que o converte en inferno.» (Zabaleta, Juan de. El día de fiesta por la mañana [1654]. Página 134. Editado por: Cristóbal Cuevas García. Editorial: Madrid, Castalia. 1983)

  3. Murchar.
    • Exemplo: Cae derrotada la rosa más hermosa.
      Muere sintiéndose ínfima a las demás.
      Ve cómo sus pétalos se anublan. ¡Luce horrorosa!
      Llora desconsolada al saber que no hay vuelta atrás.

      Cae derrotada a rosa máis fermosa.
      Morre sentíndose ínfima ás demais.
      Ve como os seus pétalos se murchan. ¡Luce horrorosa!
      Chora desconsolada ao saber que non hai volta atrás.

  4. En xerga delicuencial, cubrir.

Sinónimos

Conxugación