trobador

Galego

• Etimoloxía: do occitano trobador.

• Pronuncia: /tɾoβaˈðoɾ/ (AFI)

Substantivo masculino

trobador (ms: trobador; mpl: trobadores; fs: trobadora; fpl: trobadoras)

1. (Literatura) Poeta líricos en lingua occitana de entre a segunda metade do século XI e o século XIII.

Traducións

• Alemán: Minnesänger ^(de)
• Castelán: trobador ^(es), trovador ^(es)
• Chinés: 吟游诗人 ^(zh)
• Francés: troubadour ^(fr), trouvère ^(fr).
• Inglés: troubadour ^(en)
• Italiano: trovatore ^(it)
• Portugués: trovador ^(pt)
• Ruso: трубадур ^(ru)

Termos relacionados

• trobar
• trobadoresco

Referencias

• Definicións no Dicionario da Real Academia Galega para trobador.

• «trobador» no DIGALEGO, Ir Indo.

Castelán

Adxectivo

trobador (ms: trobador; mpl: trobadors; fs: trobador; fpl: trobadors)

1. Trobador.

Termos relacionados

• trobar