triángulo obtusángulo

Galego

• Etimoloxía: composto de triángulo e obtusángulo.

• Pronuncia: /tɾiˈaŋɡulo̝ ɔbtuˈsaŋɡulo̝/ (AFI)

Locución substantiva masculina

triángulo obtusángulo (sg: triángulo obtusángulo; pl: triángulos obtusángulos)

1. (Xeometría) Triángulo que ten un ángulo obtuso (de máis de 90 graos).

Traducións

• Inglés: obtuse triangle ^(en), obtuse-angled triangle ^(en)
• Polaco: trójkąt rozwartokątny ^(pl)

Véxase tamén

• Apéndice: Léxico da xeometría