transitividade

Galego

• Etimoloxía: de transitivo, do latín trānsitīvus, e o sufixo -idade.

• Pronuncia: /tɾansitiβiˈðaðe̝/ (AFI)

Substantivo feminino

transitividade (sg: transitividade; pl: transitividades)

1. Feito de ser transitivo.
2. (Gramática) Propiedade propia dalgúns verbos que lles confire a característica de poderen seleccionar un complemento directo, permitindo precisar o alcance do verbo.
3. (Matemáticas) Propiedade que se estabelece entre tres elementos dun mesmo conxunto de tal forma que se o primeiro ten relación co segundo e este ten relación cun terceiro, entón o primeiro elemento ten relación co terceiro. Ou en termos de lóxica de primeira orde: $\forall a,b,c\in X:(aRb\wedge bRc)\Rightarrow aRc$.

Traducións

• Castelán: transitividad ^(es).
• Inglés: transitivity ^(en)
• Portugués: transitividade ^(pt).
• Azarí: təsirlilik ^(az)
• Chinés: 及物性 ^(cmn)
• Neerlandés: overgankelijkheid ^(nl), transitiviteit ^(nl)
• Finés: transitiivisuus ^(fi)
• Francés: transitivité ^(fr)
• Xeorxiano: გარდამავლობა ^(ka)
• Alemán: Transitivität ^(de)
• Grego: επαγωγή ^(el), μεταβατικότητα ^(el)
• Italiano: transitività ^(it)
• Polaco: przechodniość ^(pl)
• Romanés: tranzitivitate ^(ro)
• Ruso: переходность ^(ru), транзитивность ^(ru)
• Sueco: transitivitet ^(sv)
• Ucraíno: перехідність ^(uk), транзитивність ^(uk)

Véxase tamén

• Apéndice: Léxico das matemáticas
• intransitividade

Portugués

• Etimoloxía: de transitivo, do latín trānsitīvus, e o sufixo -idade.

Substantivo feminino

transitividade (sg: transitividade; pl: transitividades)

1. Transitividade.