parataxe

Galego

• Etimoloxía: do grego antigo παράταξις (parátaxis).

• Pronuncia: /paɾaˈtakse̝/ (AFI)

Substantivo feminino

parataxe (sg: parataxe; pl: parataxes)

1. (Lingüística) Unión, relación ou coordinación entre elementos gramaticais, mesmo frases, dentro de categorías sintácticas similares, ou mesmo enunciados, axudándose de certos elementos coordinantes, sen conxuncións.

Termos relacionados

• hipotaxe
• paratáctico

Traducións

• Alemán: Parataxe ^(de)
• Castelán: parataxis ^(es)
• Catalán: parataxi ^(ca)
• Chinés: 意 ^(zh)
• Finés: parataksis ^(fi)
• Francés: parataxe ^(fr)
• Inglés: parataxis ^(en)
• Italiano: paratassi ^(it)
• Polaco: parataksa ^(pl)
• Portugués: parataxe ^(pt)
• Ruso: паратаксис ^(ru)
• Sueco: paratax ^(sv)

Referencias

• Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para «parataxe».
• «parataxe» no DIGALEGO, Ir Indo.

Francés

• Etimoloxía: do grego antigo παράταξις (parátaxis).

• Pronuncia: /pa.ʁa.taks/ (AFI)

Substantivo feminino

parataxe (sg: parataxe; pl: parataxes)

1. (Lingüística) Parataxe.

Portugués

• Etimoloxía: do grego antigo παράταξις (parátaxis).

Substantivo feminino

parataxe (sg: parataxe; pl: parataxes)

1. (Lingüística) Parataxe.