pancracio

Galego

• Etimoloxía: do grego antigo παγκράτιον (pankrátion).

• Pronuncia: [paŋˈkɾa.θjʊ] (AFI)

Substantivo masculino

pancracio

1. (Historia, deportes) Estilo de loita libre que se practicaba na Antiga Grecia.

Traducións

• Alemán: Pankration ^(de)
• Armenio: պանկրատիոն ^(hy)
• Armenio clásico: պանկրատ ^(xcl), պանկրատիոն ^(xcl)
• Asturiano: pancraciu ^(ast)
• Castelán: pancracio ^(es)
• Catalán: pancraci ^(ca)
• Chinés: 古希臘式搏擊 ^(cmn), 古希腊式搏击 ^(cmn) (gǔ Xīlà shì bójī)
• Coreano: 판크라스 ^(ko)
• Esperanto: pankraco ^(eo)
• Finés: vapaaottelu ^(fi), pankration ^(fi)
• Francés: pancrace ^(fr)
• Grego: Παγκράτιο ^(el) (pagkrátio)
• Húngaro: pankráció ^(hu)
• Ido: pankraco ^(io)
• Inglés: pankration ^(en), pancratium ^(en)
• Italiano: pancrazio ^(it)
• Latín: pammachum ^(la), pancratium ^(la)
• Neerlandés: pankration ^(nl)
• Occitano: pancraci ^(oc)
• Portugués: pancrácio ^(pt)
• Ruso: панкратион ^(ru) (pankratión)
• Vasco: pankration ^(eu), pankrazio ^(eu)
• Xaponés: パンクラス ^(ja)