paisano

Galego

• Etimoloxía: do francés paysan, derivado de pays, "país, territorio rural".

• Pronuncia: /pajˈsano/ (AFI)

Adxectivo

paisano (ms: paisano; mpl: paisanos; fs: paisana; fpl: paisanas)

1. Que é do mesmo país, lugar, vila ou rexión ca outra persoa.
2. Que non é militar.
   • Exemplo: O axente ía vestido de paisano.
     
     

Substantivo

paisano (ms: paisano; mpl: paisanos; fs: paisana; fpl: paisanas)

1. Persoa que é do mesmo país, lugar, vila ou rexión ca outra.
   • Exemplo: Cando estaba na emigración, xuntábase cos seus paisanos.
     
     
2. Persoa que vive no campo, especialmente a que se dedica a labores agrícolas tradicionales.
   • Exemplo: Os paisanos da aldea xuntábanse na eira.
     
     
3. Persoa que non é militar.
   • Exemplo: No acto había militares e paisanos.
     
     

Traducións

• Alemán: Landsmann ^(de), Bauer ^(de), Zivilist ^(de)
• Castelán: paisano ^(es), compatriota ^(es), campesino ^(es), civil ^(es)
• Catalán: paisà ^(ca), compatriota ^(ca), pagès ^(ca), civil ^(ca)
• Francés: compatriote ^(fr), paysan ^(fr), civil ^(fr)
• Inglés: countryman ^(en), fellow countryman ^(en), peasant ^(en), civilian ^(en)
• Italiano: paesano ^(it), contadino ^(it), civile ^(it)
• Portugués: paisano ^(pt), compatriota ^(pt), camponês ^(pt), civil ^(pt)

Locución adverbial

de paisano

1. Con roupa civil, sen uniforme.
   • Exemplo: O policía entrou no local de paisano.
     
     

Referencias

• Definicións no Dicionario da Real Academia Galega para paisano.

• «paisano» no DIGALEGO, Ir Indo.

Portugués

• Etimoloxía: do francés paysan.

• Pronuncia: /pajˈzɐnu/ (AFI)

Adxectivo

paisano (ms: paisano; mpl: paisanos; fs: paisana; fpl: paisanas)

1. Paisano.
2. Inexperto.

Substantivo masculino

paisano (ms: paisano; mpl: paisanos; fs: paisana; fpl: paisanas)

1. Paisano, compatriota.
2. Paisano, civil.