flail

Inglés

• Etimoloxía: do francés antigo flael, do latín flagellum.

• Pronuncia: /fleɪl/ (AFI)

• Escoitar: «flail» (Ficheiro ─ axuda)

Substantivo

flail (sg: flail; pl: flails)

1. Malle, mallo, manle, manlle.
2. Mallo, mazo.

presente	presente (3ª persoa)	pretérito	participio	xerundio
flail	flails	flailed	flailed	flailing

Verbo transitivo e intransitivo

flail

1. Abalar, abanar, abanear, axitar, mexer, sacudir.