túnica

Galego

• Etimoloxía: do latín tunĭca.

• Pronuncia: /'tu.ni.ka̯/ (AFI)

Substantivo feminino

Romano vestido con túnica

túnica
(sg: túnica; pl: túnicas)

1. (Historia) Entre os antigos romanos e outros pobos da Antigüidade, vestido interior, e ás veces exterior, longo, con ou sen mangas, que se levaba axustado ao corpo e que chegaba até os xeonllos nos homes e até os nocellos nas mulleres.
2. (Historia) Vestidura ancha e longa, parecida á anterior, que se usaba no exterior.
3. (Bioloxía) Membrana delgada que cobre un órgano ou parte del.
4. (Botánica) Tegumento ou envoltura fina que cobre certos bulbos.
5. (Zooloxía) Capa coriácea ou xelatinosa, constituída por tunicina, que envolve a epiderme dos urocordados.