suplantar

Galego

• Etimoloxía: do latín supplantāre.

• Pronuncia: /suplanˈtaɾ/ (AFI)

Verbo transitivo

suplantar

1. Coller o sitio doutro.
2. (Dereito) Tomar o posto doutra persoa de xeito ilegal.

Termos relacionados

• suplantación
• suplantador

Traducións

• Alemán: verdrängen ^(de), ersetzen ^(de), ausstechen ^(de)
• Castelán: suplantar ^(es).
• Catalán: suplantar ^(ca).
• Francés: supplanter ^(fr)
• Inglés: supplant ^(en)
• Italiano: soppiantare ^(it)
• Portugués: suplantar ^(pt)

Conxugación

Verbo regular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	suplantar
Xerundio	suplantando
Participio	suplantado, suplantada, suplantados, suplantadas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	suplanto	suplantas	suplanta	suplantamos	suplantades	suplantan
	Copretérito	suplantaba	suplantabas	suplantaba	suplantabamos	suplantabades	suplantaban
	Pretérito	suplantei	suplantaches	suplantou	suplantamos	suplantastes	suplantaron
	Antepretérito	suplantara	suplantaras	suplantara	suplantaramos	suplantarades	suplantaran
	Futuro	suplantarei	suplantarás	suplantará	suplantaremos	suplantaredes	suplantarán
	Pospretérito	suplantaría	suplantarías	suplantaría	suplantariamos	suplantariades	suplantarían
Modo Subxuntivo	Presente	suplante	suplantes	suplante	suplantemos	suplantedes	suplanten
	Pretérito	suplantase	suplantases	suplantase	suplantásemos	suplantásedes	suplantasen
	Futuro	suplantar	suplantares	suplantar	suplantarmos	suplantardes	suplantaren
Modo Imperativo	Afirmativo		suplanta	suplante1	suplantemos	suplantade	suplanten1
	Negativo		suplantes	suplante1	suplantemos	suplantedes	suplanten1
Infinitivo conxugado		suplantar	suplantares	suplantar	suplantarmos	suplantardes	suplantaren

1 Vostede(s)