síncope

Galego

• Etimoloxía: do latín syncŏpe, e este do grego antigo συγκοπή sincopé.

• Pronuncia: /'siŋ.ko.pe̯/ (AFI)

Substantivo feminino

síncope
(sg: síncope; pl: síncopes)

1. (Patoloxía) Perda nomentánea da consciencia debida a unha anoxia cerebral aguda.
2. (Lingüística) Eliminación de elementos fonolóxicos no interior dunha palabra.
3. (Música) Irregularidade no acento rítmico que se orixina ao prolongar un tempo débil sobre un tempo forte.