resonancia
Galego
Etimoloxía: do latín resonantĭam.
Pronuncia: /re.so.'naŋ.θja̯/ ou /re.so.'naŋ.sja̯/ (AFI)
Substantivo feminino
resonancia
(sg: resonancia; pl: resonancias)
- Son que se produce por repercusión doutro.
- Prolongación dun son na súa intensidade ou duración.
- Capacidade de algúns lugares para aumentar ou prolongar o son.
- Difusión que adquire un feito ou unha noticia polo seu interese ou a súa relevancia.
- (Música) Conxunto de sons complementarios que produce o son dunha nota, nun instrumento musical.
- (Física) Fenómeno polo que un corpo elástico entra en vibración en contacto con outro corpo vibrante dentro duns límites de adecuación frecuencia.
- (Química) Estado de certas moléculas cuxa estrutura e propiedades resultan da contribución de varias fórmulas de valencia.
- (Tecnoloxía) Fenómeno que consiste na coincidencia libre e o dunha forzada.
- (Xeoloxía) Propiedade que teñen algunhas substancias de presentar o fenómeno da mesomería.