querelar

Galego

• Etimoloxía: do latín «querellāre».

• Pronuncia: [ke.ɾeˈlaɾ] (AFI)

Verbo pronominal

querelarse

1. (Dereito) Presentar unha querela contra [alguén].
   • Exemplo: Querelouse co seu veciño porque non lle deixaba durmir polas noites, e como último recurso tras non conseguir entre os dous chegar a un acordo.
     
     

Traducións

• Castelán: querellar ^(es)
• Francés: porter plainte ^(fr)
• Portugués: querelar ^(pt)

Conxugación

Verbo regular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	querelar
Xerundio	querelando
Participio	querelado, querelada, querelados, quereladas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	querelo	querelas	querela	querelamos	querelades	querelan
	Copretérito	querelaba	querelabas	querelaba	querelabamos	querelabades	querelaban
	Pretérito	querelei	querelaches	querelou	querelamos	querelastes	querelaron
	Antepretérito	querelara	querelaras	querelara	querelaramos	querelarades	querelaran
	Futuro	querelarei	querelarás	querelará	querelaremos	querelaredes	querelarán
	Pospretérito	querelaría	querelarías	querelaría	querelariamos	querelariades	querelarían
Modo Subxuntivo	Presente	querele	quereles	querele	querelemos	quereledes	querelen
	Pretérito	querelase	querelases	querelase	querelásemos	querelásedes	querelasen
	Futuro	querelar	querelares	querelar	querelarmos	querelardes	querelaren
Modo Imperativo	Afirmativo		querela	querele1	querelemos	querelade	querelen1
	Negativo		quereles	querele1	querelemos	quereledes	querelen1
Infinitivo conxugado		querelar	querelares	querelar	querelarmos	querelardes	querelaren

1 Vostede(s)