placodonte

Galego

• Etimoloxía: do grego antigo πλάξ (pláx) e ὀδούς (odoús).

Substantivo masculino

placodonte (sg: placodonte; pl: placodontes)

1. (Zooloxía) Individuo dos placodontes.

Adxectivo

placodonte (ms: placodonte; mpl: placodontes; fs: placodonte; fpl: placodontes)

1. (Zooloxía) Relativo ou pertencente aos placodontes.