paralizar

Galego

• Etimoloxía: do francés paralyser.

• Pronuncia: /paɾaliˈθaɾ/ (AFI)

Verbo transitivo

paralizar

1. Producir parálise.
2. Deter ou impedir o movemento ou a acción de algo ou de alguén.

Verbo pronominal

paralizarse

1. Sufrir parálise.
2. Deter algo ou alguén o seu movemento ou acción.

Traducións

• Alemán: lähmen ^(de), paralysieren ^(de)
• Castelán: paralizar ^(es)
• Catalán: paralitzar ^(ca)
• Francés: paralyser ^(fr)
• Inglés: paralyze ^(en), paralyse ^(en)
• Italiano: paralizzare ^(it)
• Occitano: paralisar ^(oc)
• Polaco: paraliżować ^(pl)
• Portugués: paralisar ^(pt)
• Sueco: paralysera ^(sv)

Conxugación

Verbo semirregular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	paralizar
Xerundio	paralizando
Participio	paralizado, paralizada, paralizados, paralizadas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	paralizo	paralizas	paraliza	paralizamos	paralizades	paralizan
	Copretérito	paralizaba	paralizabas	paralizaba	paralizabamos	paralizabades	paralizaban
	Pretérito	paralicei	paralizaches	paralizou	paralizamos	paralizastes	paralizaron
	Antepretérito	paralizara	paralizaras	paralizara	paralizaramos	paralizarades	paralizaran
	Futuro	paralizarei	paralizarás	paralizará	paralizaremos	paralizaredes	paralizarán
	Pospretérito	paralizaría	paralizarías	paralizaría	paralizariamos	paralizariades	paralizarían
Modo Subxuntivo	Presente	paralice	paralices	paralice	paralicemos	paralicedes	paralicen
	Pretérito	paralizase	paralizases	paralizase	paralizásemos	paralizásedes	paralizasen
	Futuro	paralizar	paralizares	paralizar	paralizarmos	paralizardes	paralizaren
Modo Imperativo	Afirmativo		paraliza	paralice1	paralicemos	paralizade	paralicen1
	Negativo		paralices	paralice1	paralicemos	paralicedes	paralicen1
Infinitivo conxugado		paralizar	paralizares	paralizar	paralizarmos	paralizardes	paralizaren

1 Vostede(s)

Castelán

• Etimoloxía: do francés paralyser.

Verbo transitivo

paralizar

1. Paralizar.