obliterar

Galego

• Etimoloxía: do latín oblitterare.

• Pronuncia: [ɔ.bli.tɛˈɾaɾ] (AFI)

Verbo transitivo

obliterar

1. Destruír por completo, sen deixar vestixios.
2. Dito dun texto, tornar ilexible, co deterioro do paso do tempo, con riscos, con borranchos...
3. Ocultar algo pouco a pouco.
4. Marcar un selo, unha entrada, un tícket... para deixar constancia do seu uso e que non volva ser empregado.
5. (Medicina) Pechar, taponar un conduto ou cavidade.

Conxugación

Verbo regular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	obliterar
Xerundio	obliterando
Participio	obliterado, obliterada, obliterados, obliteradas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	oblitero	obliteras	oblitera	obliteramos	obliterades	obliteran
	Copretérito	obliteraba	obliterabas	obliteraba	obliterabamos	obliterabades	obliteraban
	Pretérito	obliterei	obliteraches	obliterou	obliteramos	obliterastes	obliteraron
	Antepretérito	obliterara	obliteraras	obliterara	obliteraramos	obliterarades	obliteraran
	Futuro	obliterarei	obliterarás	obliterará	obliteraremos	obliteraredes	obliterarán
	Pospretérito	obliteraría	obliterarías	obliteraría	obliterariamos	obliterariades	obliterarían
Modo Subxuntivo	Presente	oblitere	obliteres	oblitere	obliteremos	obliteredes	obliteren
	Pretérito	obliterase	obliterases	obliterase	obliterásemos	obliterásedes	obliterasen
	Futuro	obliterar	obliterares	obliterar	obliterarmos	obliterardes	obliteraren
Modo Imperativo	Afirmativo		oblitera	oblitere1	obliteremos	obliterade	obliteren1
	Negativo		obliteres	oblitere1	obliteremos	obliteredes	obliteren1
Infinitivo conxugado		obliterar	obliterares	obliterar	obliterarmos	obliterardes	obliteraren

1 Vostede(s)