nocturno

Galego

• Etimoloxía: do latín nocturnus.

• Pronuncia: /nɔk.tuɾ.no̯/ (AFI)

Adxectivo

nocturno
(sg: nocturno; pl: nocturnos)

1. Relativo ou pertencente á noite ou que ten lugar de noite.
2. Que desenvolve toda ou case toda a súa actividade durante a noite, como fan algúns animais.
3. (Relixión) Parte do oficio divino que se fai de noite, que consta basicamente de salmos e lecturas.

Substantivo masculino

nocturno
(sg: nocturno; pl: nocturnos)

1. (Música) Composición musical introducida no século XVIII, escrita xeralmente para instrumentos de vento, que era interpretada ao aire libre, tamén chamada serenata.
2. (Música) Composición vocal para unha ou dúas voces, que xurdiu no século XVIII.
3. (Música) Composición musical para piano, que xurdiu a finais do século XVIII, e na que predomina a melodía ornamentada.