esperpento
Aparencia
Galego
Pronuncia: /espeɾˈpen.to/ (AFI)
esperpento
(sg: esperpento; pl: esperpentos)
- Persoa ou cousa que resultan desagradables ou ridículas polo seu aspecto ou por outras características.
- Exemplo: «Defenden a lei vixente que lles ampara o dereito á folganza i a sumire o sangue do pobo enteco; Defenden a monarquía — anacrónico esperpento — porque trai de longas épocas, da lobregueza dos tempos, unha tradición de aldraxes e unha historia de atropellos; (…).»—Blanco Torres, Roberto, Orballo da media noite, p. 50, ed. Nós, A Coruña, 1929.
- Sinónimos: ridiculez.
- Exemplo: «Defenden a lei vixente que lles ampara o dereito á folganza i a sumire o sangue do pobo enteco; Defenden a monarquía — anacrónico esperpento — porque trai de longas épocas, da lobregueza dos tempos, unha tradición de aldraxes e unha historia de atropellos; (…).»—Blanco Torres, Roberto, Orballo da media noite, p. 50, ed. Nós, A Coruña, 1929.
- (Literatura)Xénero literario no que a realidade é distorsionada de tal maneira que resulta demasiado grotesca ou aterradora. Foi creado por Ramón M.ª del Valle-Inclán cara a 1920.
Traducións
- Alemán: Zarrbild (de); Groteske (de)
- Castelán: esperpento (es)
- Catalán: esperpent (ca)
- Francés: grotesque (fr)
- Inglés: theird (en); scarecrow (en)
Referencias
- Definicións no Dicionario da Real Academia Galega para esperpento.
Castelán
Pronuncia: /espeɾˈpẽn̪t̪o/ (AFI)
esperpento
(sg: esperpento; pl: esperpentos)
- Esperpento1.
- Exemplo: «En algunos textos de entonces, la jactancia del “pobres pero honrados” adquiere tonos fanáticos, mitad de esperpento, mitad de rabieta infantil: […]».—Martín Gaite, Carmen, Usos amorosos de la posguerra española, p. 29, ed. Anagrama, Barcelona, 1994.Nalgúns textos daquel tempo, a fachenda do “pobres pero honrados” adquire tons fanáticos, metade de esperpento, metade de rabieta infantil: […].
- Exemplo: «En algunos textos de entonces, la jactancia del “pobres pero honrados” adquiere tonos fanáticos, mitad de esperpento, mitad de rabieta infantil: […]».—Martín Gaite, Carmen, Usos amorosos de la posguerra española, p. 29, ed. Anagrama, Barcelona, 1994.
- (Literatura) Esperpento2.
- Exemplo: «División de los intelectuales Valle-Inclán utilizaba también en su vida privada el esperpento y el sarcasmo, como prueban las anécdotas de sus tertulias. En una de ellas, en 1934, alguien le preguntó si era cierto que se producían con frecuencia tiroteos en su barrio, a lo que Valle respondió: “Con decirle que anoche me saludó el sereno: ‘Señorito, ¡sin novedad en el frente!’”».—Paniagua, Javier, España. Siglo XX. 1931-1939, p. 57, ed. Anaya, Madrid, 1988.División dos intelectuais. Valle-Inclán utilizaba tamén na súa vida privada o esperpento e o sarcasmo, como proban as anécdotas das súas tertulias. Nunha delas, en 1934, alguén lle preguntou se era certo que se producían con frecuencia tiroteos no seu barrio, ao que Valle respondeu: “Con dicirlle que onte á noite me saudou o sereno: ‘Señorito, ¡sen novidade no fronte!’”.
- Exemplo: «División de los intelectuales Valle-Inclán utilizaba también en su vida privada el esperpento y el sarcasmo, como prueban las anécdotas de sus tertulias. En una de ellas, en 1934, alguien le preguntó si era cierto que se producían con frecuencia tiroteos en su barrio, a lo que Valle respondió: “Con decirle que anoche me saludó el sereno: ‘Señorito, ¡sin novedad en el frente!’”».—Paniagua, Javier, España. Siglo XX. 1931-1939, p. 57, ed. Anaya, Madrid, 1988.
Referencias
- Definicións no Diccionario de la Real Academia Española para «esperpento».
