escontromiñar

Galego

• Pronuncia: /eskontɾomiˈɲaɾ/ (AFI)

Verbo transitivo

escontromiñar

1. Provocar que alguén se canse moito.
2. Mancar a alguén.
3. Crebar algo cun golpe.

Verbo pronominal

escontromiñarse

1. Sentir moito cansazo
2. Mancarse.
3. Romperse algo cun golpe.

Conxugación

Verbo regular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	escontromiñar
Xerundio	escontromiñando
Participio	escontromiñado, escontromiñada, escontromiñados, escontromiñadas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	escontromiño	escontromiñas	escontromiña	escontromiñamos	escontromiñades	escontromiñan
	Copretérito	escontromiñaba	escontromiñabas	escontromiñaba	escontromiñabamos	escontromiñabades	escontromiñaban
	Pretérito	escontromiñei	escontromiñaches	escontromiñou	escontromiñamos	escontromiñastes	escontromiñaron
	Antepretérito	escontromiñara	escontromiñaras	escontromiñara	escontromiñaramos	escontromiñarades	escontromiñaran
	Futuro	escontromiñarei	escontromiñarás	escontromiñará	escontromiñaremos	escontromiñaredes	escontromiñarán
	Pospretérito	escontromiñaría	escontromiñarías	escontromiñaría	escontromiñariamos	escontromiñariades	escontromiñarían
Modo Subxuntivo	Presente	escontromiñe	escontromiñes	escontromiñe	escontromiñemos	escontromiñedes	escontromiñen
	Pretérito	escontromiñase	escontromiñases	escontromiñase	escontromiñásemos	escontromiñásedes	escontromiñasen
	Futuro	escontromiñar	escontromiñares	escontromiñar	escontromiñarmos	escontromiñardes	escontromiñaren
Modo Imperativo	Afirmativo		escontromiña	escontromiñe1	escontromiñemos	escontromiñade	escontromiñen1
	Negativo		escontromiñes	escontromiñe1	escontromiñemos	escontromiñedes	escontromiñen1
Infinitivo conxugado		escontromiñar	escontromiñares	escontromiñar	escontromiñarmos	escontromiñardes	escontromiñaren

1 Vostede(s)