epígono

Galego

• Etimoloxía: do grego antigo ἐπίγονος (epígonos, "nacido despois").

• Pronuncia: /ɛˈpiɣo̝no̝/ (AFI)

Substantivo masculino

epígono (sg: epígono; pl: epígonos)

1. Persoa que segue as ensinanzas, procedementos ou estilo doutra ou outras, en especial dunha escola dunha xeración previa, en decadencia ou menor vixencia.

Traducións

• Alemán: Epigone ^(de)
• Castelán: epígono ^(es)
• Francés: épigone ^(fr)
• Inglés: epigone ^(en)
• Italiano: epigono ^(it)
• Neerlandés: epigoon ^(nl)
• Portugués: epígono ^(pt)