desenvaiñar

Galego

• Etimoloxía: composto de des- e envaiñar.

• Pronuncia: /desembaiˈɲaɾ/ (AFI)

Verbo transitivo

desenvaiñar

1. Sacar unha arma da súa vaíña.

Antónimos

• envaiñar

Traducións

• Castelán: desenvainar ^(es)
• Inglés: unsheathe ^(en)
• Portugués: desembainhar ^(pt)

Conxugación

Verbo semirregular da 1ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	desenvaiñar
Xerundio	desenvaiñando
Participio	desenvaiñado, desenvaiñada, desenvaiñados, desenvaiñadas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	desenvaíño	desenvaíñas	desenvaíña	desenvaiñamos	desenvaiñades	desenvaíñan
	Copretérito	desenvaiñaba	desenvaiñabas	desenvaiñaba	desenvaiñabamos	desenvaiñabades	desenvaiñaban
	Pretérito	desenvaiñei	desenvaiñaches	desenvaiñou	desenvaiñamos	desenvaiñastes	desenvaiñaron
	Antepretérito	desenvaiñara	desenvaiñaras	desenvaiñara	desenvaiñaramos	desenvaiñarades	desenvaiñaran
	Futuro	desenvaiñarei	desenvaiñarás	desenvaiñará	desenvaiñaremos	desenvaiñaredes	desenvaiñarán
	Pospretérito	desenvaiñaría	desenvaiñarías	desenvaiñaría	desenvaiñariamos	desenvaiñariades	desenvaiñarían
Modo Subxuntivo	Presente	desenvaíñe	desenvaíñes	desenvaíñe	desenvaiñemos	desenvaiñedes	desenvaíñen
	Pretérito	desenvaiñase	desenvaiñases	desenvaiñase	desenvaiñásemos	desenvaiñásedes	desenvaiñasen
	Futuro	desenvaiñar	desenvaiñares	desenvaiñar	desenvaiñarmos	desenvaiñardes	desenvaiñaren
Modo Imperativo	Afirmativo		desenvaíña	desenvaíñe1		desenvaiñade	desenvaíñen1
	Negativo		desenvaíñes	desenvaíñe1		desenvaiñedes	desenvaíñen1
Infinitivo conxugado		desenvaiñar	desenvaiñares	desenvaiñar	desenvaiñarmos	desenvaiñardes	desenvaiñaren

1 Vostede(s)