desensandecer

Galego

• Pronuncia: /desensandeˈθeɾ/ (AFI)

Verbo intransitivo

desensandecer

1. Deixar de ser sandeu.

Antónimos

• ensandecer

Traducións

• Portugués: desensandecer ^(pt)

Conxugación

Verbo semirregular da 2ª conxugación    

Formas impersoais

Infinitivo	desensandecer
Xerundio	desensandecendo
Participio	desensandecido, desensandecida, desensandecidos, desensandecidas

Formas persoais

		singular			plural
		primeira	segunda	terceira	primeira	segunda	terceira
Modo Indicativo	Presente	desensandezo	desensandeces	desensandece	desensandecemos	desensandecedes	desensandecen
	Copretérito	desensandecía	desensandecías	desensandecía	desensandeciamos	desensandeciades	desensandecían
	Pretérito	desensandecín	desensandeciches	desensandeceu	desensandecemos	desensandecestes	desensandeceron
	Antepretérito	desensandecera	desensandeceras	desensandecera	desensandeceramos	desensandecerades	desensandeceran
	Futuro	desensandecerei	desensandecerás	desensandecerá	desensandeceremos	desensandeceredes	desensandecerán
	Pospretérito	desensandecería	desensandecerías	desensandecería	desensandeceriamos	desensandeceriades	desensandecerían
Modo Subxuntivo	Presente	desensandeza	desensandezas	desensandeza	desensandezamos	desensandezades	desensandezan
	Pretérito	desensandecese	desensandeceses	desensandecese	desensandecésemos	desensandecésedes	desensandecesen
	Futuro	desensandecer	desensandeceres	desensandecer	desensandecermos	desensandecerdes	desensandeceren
Modo Imperativo	Afirmativo		desensandece	desensandeza1	desensandezamos	desensandecede	desensandezan1
	Negativo		desensandezas	desensandeza1	desensandezamos	desensandezades	desensandezan1
Infinitivo conxugado		desensandecer	desensandeceres	desensandecer	desensandecermos	desensandecerdes	desensandeceren

1 Vostede(s)